فریاد مرگ بر منافق که در صحن مجلس پیچید و این خبر تازه که ظاهرا در راهروهای مجلس مطرح شده که گفتهاند دکتر افروغ از اول اصولگرا نبود، نشانهی آغاز یک دوران جدید است. نشانهی عدم تحمل کمترین سخن ناموافق.
آن فردی که شعار مرگ بر منافق داده اگر شناسایی میشد، همگی متوجه میشدیم که یک اصولگرای هیجانزده است که تصور میکرده نمایندهی ملایر دارد با دولت امام زمان مخالفت میکند. وقتی امام زمان به تعبیر آقای مصباح وارد انتخابات میشود، لابد "مخالف کابینه" هم میشود "مخالف امام زمان". اما یک سئوال باقی میماند: مگر رییس مجلس خبرگان نگفتند که لیست نمایندگان مجلس جدید را امام زمان تایید کردهاند؟ چرا امام زمان مجلس و دولتی را که قرار است اولین دولت اسلامی بعد از انقلاب باشد، هماهنگ نکرده است که افراد منافق نتوانند خود را جا بزنند؟ حال باید دید اینان با دیگران چه خواهند کرد؟
گفتهاند که ساختن دشوار و تخریب آسان است. با یک لگد میتوان تابلویی را که نقاشی سالها صرف آن کرده است، نابود کرد. باید به این آقایان گفت اقلا به خودتان رحم کنید. هر چند میدانم که نمیشود. وقتی تخریب تبدیل به مذهب مختار شد و نوبت به کروبی و هاشمی رفسنجانی و جوادی آملی و توسلی رسید، از این پس هم این آسیاب به نوبت میگردد و قربانیهای تازهای میطلبد. آقای افروغ گفته است داریم به طرف استبداد رضا خانی پیش میرویم. شاهد این مدعا، همین برخورد با خود او است؛ صدای پای چکمههایی است که به گوش میرسد.
