یکی از کاندیداهای ریاستجمهوری که قبل از اعلام سرفصلهای برنامهی انتخاباتیاش، اقدام به معرفی برخی از افراد کابینهی احتمالی خود، از جمله معاون اول و سخنگو، کرده است، در پاسخ به سوالی در رابطه با انتخاب یک خانم به عنوان سخنگو میگوید: " این انتخاب علاوه بر مدنظر قرار دادن سوابق سیاسی و اجتماعی ایشان، پیام مهمی برای جامعهی بانوان است و پیامی هم به جامعهی مردان است که با وسعت دید و واقعبینی بیشتر با مسایل زنان برخورد کنند و مسولان هم در بعضی دیدگاهها و بینشهایی که تا کنون داشتهاند، تجدید نظر کنند ".
هر چند اقدام کاندیدای مورد نظر، از جهاتی میتواند مثبت و دارای برد تبلیغی گسترده در بین طیفهایی از زنان باشد، ولی به نظر کافی نمیرسد. البته اگر ایشان در سوابق مدیریتی خود از زنان شایسته در ردههای مختلف استفاده کرده بودند، طرح این موضوع نمیکردم، ولی به دلیل اینکه ایشان در طول سنوات طولانی وزارت در مقاطع مختلف، حتی استفادهی حداقلی نیز از حضور زنان شایسته و تحصیلکرده در حوزهی وزارتی خود نکردند، ناگزیرم مقدمتا پرسشی را مطرح کنم:
اگر در دوران قبل از اصلاحات به دلیل شرایط خاص حاکم بر جامعه و کشور، حضور زنان در ردههای بالای مدیریتی توجیه یا پذیرش چندانی نداشت، در طول دوران اصلاحات که یکی از شعارهای اصلی رییسجمهور شایستهسالاری بود، با توجه به وجود زنان فرهیخته و اندیشمند در حوزههای مختلف دانشگاهی، از چند زن در حوزهی معاونت، مدیریت و یا ریاست دانشگاهها بهره گرفته شد؟
متاسفانه عدم استفاده از زنان در این مقطع به رغم تلاش فراکسیون زنان مجلس ششم برای استفاده از زنان در ردههای بالای مدیریتی و ملاقاتهای مکرر با وزرای مختلف دولت اصلاحات بود.
البته اگر چه نقش سخنگوی دولت آینده میتواند نقشی پراهمیت باشد، ولی شاید بهتر بود قلمروهایی همچون وزارت زنان که به دلیل حاکمیت نگرشهای مردسالارانه غیرقابل ورود تلقی میشود، توسط ایشان با انتخاب یک یا چند وزیر زن به چالش کشیده میشد. قطعا چنین اقدامی در قیاس با آنچه رخ داده، تاثیر به مراتب گستردهتری میتوانست داشته باشد. تردیدی نیست که چه آقای دکتر معین و چه سایر کاندیداها باید صریح و شفاف، نظرات و برنامههای کاربردی و قابل اجرای خود را در رابطه با زنان و ارتقای وضعیت حقوقی آنها در عرصههای مختلف اعلام کنند. صرف بیان شعارهای جذاب و انتخاب نمادین یک یا دو زن برای برخی پستها که حداکثر میتوانند جنبهی " تبلیغاتی " گسترده داشته باشند، چیزی نیست که امروز جامعهی زنان را اقناع کند. بنابراین بر خلاف آنچه در ابتدا از ایشان نقل شد، نباید تصور کرد که صرف انتخاب یک زن به عنوان سخنگو میتواند یک " پیام مهم " برای جامعهی زنان و جامعهی مردان باشد. چنین تصوری حداکثر میتواند نشانهی داشتن نگاهی حداقل به زنان و حقوق آنان باشد، مگر آنکه این اقدام را به عنوان گام اول تلقی کرد. امید است که چنین باشد.
---------------------------------------------------------
نظر به سفر آقای دکتر مهاجرانی و امکان عدم فرصت برای نگارش ادامهی مقالات " کاشکی اسکندری پیدا شدی " تا چند روز در مطالب ایشان وقفه ایجاد خواهد شد.
